Актёры поделились своими впечатлениями после премьеры фильма "Землетрясение"/Երբ բարդ բաների մասին խոսում են մարդկային լեզվով. «Երկրաշարժ» ֆիլմի պրեմիերան

10 ноября в Ереване состоялась премьера картины "Землетрясение" режиссера Сарика Андреасяна.

Фильм Сарика Андреасяна "Землетрясение", рассказывающий о печальных событиях Спитакского землетрясения 7 декабря 1988 года, никого не оставил равнодушным. Зритель был буквально прикован к экрану, наблюдая за происходящим со слезами на глазах.

В Армении 7 декабря 1988 года произошло землетрясение, в результате которого были разрушены города Спитак, Ленинакан, Кировакан и Степанаван. Погибло 25 тысяч человек, 19 тысяч остались инвалидами, а более чем полмиллиона лишились крова.

25 тысяч жертв и более чем 25 тысяч истории, — все они, по мнению творческого состава фильма, достойны экранизации, однако были отобраны лишь некоторые из них, одна трогательнее другой.

"В последнее время я понял, что самое сложное говорить о сложных вещах простым языком", — сказал режиссер фильма Сарик Андреасян. На вопрос Sputnik Армения о том является ли фильм своеобразным посылом человечеству на фоне происходящих в мире катастроф и войн, Андреасян дал положительный ответ.
"Фильм о людях, он говорит на языке эмоций", — ответил он. Фильм "Землетрясение" по-своему запомнился и тронул российских актеров. Некоторые из них как сейчас помнят события 28-летней давности: смотрели телевизор и были потрясены новостью о землетрясении.

"У меня редко бывает, чтобы вот так тронула история на первых порах. У меня была только одна мысль. Господи пошли мне силы, чтобы играть, она настолько сильная, настолько человечески пронзительна и мощная, что ее надо просто прочувствовать и не испортить, больше ничего не надо. И когда мы приехали, поздно вечером в Гюмри, начался съемочный блок, я запомнила остановившиеся часы на площади. Еще мы ехали и водитель показывал нам сохранившиеся дома, я смотрела на это все и думала, о господи, какое количество жизней ушло, было очень трепетное чувство", — говорит Мария Миронова, играющая в фильме одну из главных ролей.

Тяжелые переживания были и у Ирины Безруковой. Она сыграла в фильме небольшую роль, но вложила в нее всю душу. По мнению актрисы, этот фильм очень сплачивает и заставляет думать о добре и сострадании друг к другу.
"После этого фильма я не могла говорить минут 15-ть, я плакала в голос, понимала, как это снимается. Я себя успокаивала, что это кино, что все живы, но это не помогло. Эти эмоции приходят сами, очищаешься через переживания, через страдание и выходишь другим человеком. Так случилось, что в моей жизни было достаточно трагедий и потерь и, возможно, поэтому я так среагировала, но я видела, как рядом плакал взрослый армянин, и мы друг другу давали стакан с каплями и делились одноразовыми салфетками, и мы держали потом друг друга за руки, как родные люди", — поделилась Безрукова.

Армянский актер Грант Тохатян вспоминает, что съемки фильма на несколько дней переместили его в Ленинакан 1988 года. 28 лет назад — 8 декабря он вместе с коллегами отправился в Гюмри играть в спектакле для детей.

"Когда в первый день пришел на съемочную площадку, у меня было три часа свободного времени. Я обошел все и сложилось такое впечатление, что я вновь в Ленинакане того времени. Художники, декораторы так поработали, что площадка полностью превратилась в Ленинакан 1988 года", — рассказал он.

По словам актера, в ходе съемок через каждый час объявляли минуту молчания, как в 1988 году.
"Через каждый час в зоне бедствия объявляли минуту молчания, чтобы спасатели услышали бы из-под завалов звуки детей, поэтому в ходе съемок каждый час завершался минутой молчания", — сказал он.
Разрушительное землетрясение произошло в Армении 7 декабря 1988 года. Подземные толчки силой до семи баллов за 30 секунд уничтожили город Спитак, разрушили другие города республики — Ленинакан (ныне Гюмри), Кировакан (ныне Ванадзор) и Степанаван. Всего от землетрясения пострадал 21 город, а также 350 сел, причем 58 из них были разрушены полностью.

----------------------------------------------
Երևանում նոյեմբերի 10–ին տեղի ունեցավ Սարիկ Անդրեասյանի «Երկրաշարժ» ֆիլմի պրեմիերան։ Այնուհետև ֆիլմի ստեղծագործական կազմը, դերասանները մամուլի ասուլիս ունեցան։

Սարիկ Անդրեասյանի «Երկրաշարժ» ֆիլմը հուզեց բոլորին` առանց բացառության։ Հանդիսատեսը երկու ժամ անթարթ հայացքով ու արցունքոտ աչքերով նայում էր էկրանին։

1988 թվականի դեկտեմբերի 7-ին Հայաստանում տեղի ունեցավ երկրաշարժ, որի հետևանքով ավերվեցին Սպիտակ, Լենինական, Կիրովական և Ստեփանավան քաղաքները։ 25 հազար մարդ մահացավ, 19 հազարը մնաց հաշմանդամ, իսկ ավելի քան կես միլիոն մարդ դարձավ անօթևան։

25 հազար զոհ ու ավելի քան 25 հազար պատմություն. դրանք, ըստ ֆիլմի ստեղծագործական խմբի, բոլորն էլ արժանի են էկրանավորման, բայց ընտրվեցին մի քանիսը` մեկը մյուսից հուզիչ ու սրտաշարժ։

«Ես վերջերս հասկացել եմ, որ ամենադժվարը բարդ բաների մասին պարզ լեզվով խոսելն է»,-ասաց ֆիլմի ռեժիսորՍարիկ Անդրեասյանը։
«Երկրաշարժ» ֆիլմը յուրովի է տպավորել և հուզել ռուս դերասաններին, ովքեր այսօրվա պես հիշում են 1988 թվականի դեկտեմբերի 7-ը. հեռուստացույց են դիտել ու հուզվել աղետի մասին լուրերով։
«Ես հազվադեպ եմ կյանքում ունենում պահեր, երբ ինձ այդքան ուժեղ ցնցում է պատմությունը։ Ես միայն մի միտք ունեի` Աստված իմ, ինձ ուժ տուր, որ կարողանամ խաղալ այդ դերը, պետք է այդ դերը զգալ ու խաղալ, ուրիշ ոչինչ պետք չէ։ Երբ ուշ գիշերով մեզ տարան Գյումրի, ես հիշեցի կանգնած ժամացույցը, վարորդը ցույց էր տալիս այդ օրերից մնացած տները, ես նայում էի ու մտածում` ինչքան կյանք է մի վայրկյանում կանգ առել այստեղ»,- պատմեց ֆիլմի առանցքային դերակատարներից մեկը` Մարիա Միրոնովան։

Ծանր ապրումներ է ունեցել նաև Իրինա Բեզրուկովան։ Խաղացել է փոքր դեր, բայց ամբողջ սրտով։ Կարծում է, որ «Երկրաշարժ» ֆիլմը համախմբող նշանակություն ունի և ստիպում է մտածել բարության ու միմյանց հանդեպ սրտացավության մասին։

«Ես ֆիլմից հետո 15 րոպե բարձրաձայն արտասվել եմ, չեմ կարողացել խոսել, ես գիտեմ, որ դա ֆիլմ է, բոլորը ողջ են, բայց, միևնույն է, զգացմունքները հորդում են, հետո մաքրվում ես, երբ անցնում ես տանջանքների միջով ու դուրս ես գալիս որպես այլ մարդ։ Ես շատ տառապանքներ ու կորուստներ եմ ունեցել իմ կյանքում, գուցե դրա համար եմ լացել։ Ֆիլմը դիտելիս իմ կողքին մի հայ կար. հանգստացնող կաթիլներ էինք խմում, իրար թաշկինակ էինք փոխանցում»,-ասաց Իրինա Բեզրուկովան։
Դերասան Հրանտ Թոխատյանն էլ մի քանի օրով տեղափոխվել էր 1988 թվական, այն ժամանակները, երբ աղետի երկրորդ օրն իր գործընկերների հետ գնացել էր Գյումրի` երեխաների համար ներկայացումներ ցուցադրելու։

«Երբ առաջին օրը եկա նկարահանման հրապարակ, ունեի մոտ 3 ժամ, մի փոքր պտտվեցի նկարահանման հրապարակում, ինձ մոտ տպավորություն էր, որ հայտնվեցի Լենինականում դեկտեմբերի 8-ին, նկարիչները, դեկորատորներն այնպիսի աշխատանք էին կատարել, որ հրապարակն ամբողջովին վերածվել էր 88-ի Լենինականի»,-պատմեց նա։
Դերասանի խոսքով` նկարահանման ընթացքում ամեն ժամը մեկ լռության րոպե էր հայտարարվում, ինչպես 88 թվականին։

«Ժամը մեկ աղետի գոտում մեկ րոպե լռում էին, որ փրկարարները լսեն` երեխայի ձայն կգա, թե չէ, այդ պատճառով մեր նկարահանման ընթացում ամեն ժամն ավարտովում էր մեկ րոպե լռությամբ»,- պատմեց նա։

Արդյո՞ք կար թեմատիկ բաց, որը պետք է լրացվեր, և արդյո՞ք ֆիլմը յուրովի մարդասիրական կոչ էր դարի աղետների ու պատերազմների ֆոնին. Sputnik Արմենիայի հարցին Սարիկ Անդրեասյանը դրական պատասխանեց։ «Ֆիլմը մարդկանց մասին է ու զգացմունքների լեզվով»,- պատասխանեց նա։

Վերջում ռեժիսորը հավելեց, որ մեծ բյուջե ունենալու դեպքում սիրով կնկարահաներ «Տիգրան Մեծ», «Մուսա լեռան 40 օրը» և «Սասունցի Դավիթ» ֆիլմերը։

armeniasputnik.am
фильмЗемлетрясение прьмьера Ереван Երկրաշարժ պրեմիերա
Եթե Դուք սխալ եք հայտնաբերել, նշե՛ք անհրաժեշտ տեքստը և սեղմե՛ք Ctrl+Enter, որպեսզի հայտնեք այդ մասին խմբագրությանը
Դեռ ոչ ոք չի գնահատել
Խորհուրդ եմ տալիս
Դեռ ոչ ոք խորհուրդ չի տվել

Մեկնաբանություններ

Post your comment to communicate and discuss this article.

Лучшее - городу
Каждому городу Казахстана свой полезный сайт! Теперь мы освещаем новости шести крупных городов Казахстана - Караганды, Шымкента, Атырау, Актау, Алматы и Астаны.  Сегодня информационная картинка дня в Казахстане в большей мере состоит из новостей двух столиц. Национальные медиа массивно освещают новости из здания парламента, а городские новости представлены только громкими происшествиями или вопиющими случаями. Городские же сайты создают локальную повестку...